نقد و بررسی Godfather II

سلام؛

اینهم نقد کامل بازی پدرخوانده 2 که امیدوارم خوشتون بیاد!

امروزه دنیای فیلم با پیشرفت چشمگیر خود همه چیز را به سوی خود جذب می کند حتی بازیهای رایانه ای! البته اقتباس از فیلم ها برای ساخت بازی در ابتدا از صفحات کمیک شروع شد و سپس به انیمیشن رسید و پس از آن به فیلم تبدیل شد. اما متاسفانه همیشه یک چیز بازیهای اقتباسی را آزار می دهد: عدم وفاداری به ساخته! واقعا شاید در هیچ یک از بازیهای رایانه ای این وفاداری کامل به فیلم دیده نشده است. مخصوصا در ساخته های جدید که فیلم ها بسیار تخیلی هستند و ساختن بازیهای آن ها بسیار وقت گیر و سخت است و همیشه سعی می شود تا جایی که می شود، خلاصه شوند. اما بقیه بازیهایی که با اقتباس از فیلم های قبلی ساخته شده اند هم به همین شکل عمل می کنند و می توان گفت کمی در ساخت بازیها تنبلی می کنند. نمونه صادق این نوع بازیها، Godfather است که در نسخه اول واقعا برای آن کم کاری شده بود اما با وجود تمام کم کاری ها بازی بسیار خوبی از آب درآمد. داستان در بازی به نحوی جای داده شده بود که حتی نمی شد عنوان عدم پیروی از فیلم را روی آن نهاد. البته چندین شخصیت جدید به بازی تزریق شده بود که فشار زیادی به داستان نیاورد و داستان همچنان روند خود را ادامه می داد. کم کاری استدیو سازنده که EA بود، این بود که محیط بازی را خوب طراحی نکرده بود و تمام فضاها مرده بود و همچنین بازی پس از چند ساعت دچار تکرار شدید می شد و دیگر نمی توانستید آن را تحمل کنید. در عوض سازنده قصد داشت این ضعف را با گرافیک های زیبا جبران کند که تقریبا هم موفق بود. افکت هایی مثل آتش و دود بسیار زیبا کار شده بودند و در آن زمان بازی گرافیکی فراتر از هم نسل های خود داشت. متاسفانه بازی نتوانست انتظار طرفداران پر و پاقرص فیلم را راضی نگه دارد. پس از گذشت 2 سال دیگر کسی آن بازی قدیمی را بیاد نیم آورد تا این که EA ساخت نسخه دوم را اعلام کرد. پس از یکسال و با تغییراتی که شرکت سازنده در خود ایجاد کرده بود همه امید به یک بازی بزرگ را در دل می پروراندند اما انگار پدرخوانده هنوز احیاء نشده است.

Godfather II

داستان بازی از جایی شروع می شود که مایکل کورلئونه برای انجام یک معامله با یکی از دوستان یهودی پدرش به نام Hyman Roth به کوبا سفر می کند. در آن جا برای اولین بار شخصیت اصلی داستان یعنی Dominic معرفی می شود. داستان فیلم تقریبا مشابه فیلم پیگیری می شود با این تفاوت که پس از انقلاب توسط شورشیان Aldo (شخصیت اصلی بازی اول) در جریان یک تیراندازی کشته می شود و Fredo (برادر ناتنی مایکل) هم با مایکل به نیویورک باز می گردد. در آن جا یکی دیگر از شخصیت ها یعنی Frank Pentangeli معرفی می شود. او یکی از قدیمی ترین افراد خانواده است که پس از مرگ Clemenza جای او را پر می کند. در هنگام غیبت مایکل او با یکی از برادران Rosato به نام Carmine دچار مشکل می شود و شما از طرف مایکل مامور می شوید که مشکل فرانک را حل و فصل کنید. پس از چندین درگیری و خیانت کارماین در یکی از ملاقات ها، مایکل دستور قتل او را صادر می کند و دامینیک هم او را می کشد. سپس شما به فلوریدا می روید تا در آن جا زیر دست Hyman Roth به مشکلات او رسیدگی کنید. و داستان همینطور بر اساس فیلم ادامه پیدا می کند. خوشبختانه داستان از مسیر اصلی منحرف نمی شود و از زبان دامینیک به خوبی روایت می شود.گیم پلی بازی تا 80 درصد تغییر کرده است. بازی اول بر پایه مهارت فردی بود اما بازی دوم بر پایه مهارت رهبری و کارهای گروهی است. شما در ابتدا فقط می توانید یک نفر را بدنبال خود ببرید اما با انجام دادن ماموریت و دریافت درجات بالاتر می توانید تعداد افراد بیشتری را با خود همراه کنید. همینطور شما می توانید خانواده خود را با همین زنجیره تشکیل دهید. شما رئیس هستید و شما می توانید هرکاری که دوست داشتید را انجام دهید. اما همیشه باید یک چیز را به یاد داشته باشید: اعتماد در خانواده شما مانند یک کلید است. اینبار همه کارها بدست یک نفر انجام نمی شود و شما باید افراد خود را بکار ببرید. افراد شما مانند کلید هایی هستند که درهای بسته را برای شما باز می کنند. در بازی 6 دسته افراد وجود دارند: متخصص انفجار، متخصص آتش زنی، مکانیک، دکتر، گاوصندوق بازکن و شرخر! متخصص انفجار همانطور که از اسمش معلوم است برای نابود کردن ساختمان ها و انفجار بکار گرفته می شود. متخصص آتش زنی هم مانند اسمش عمل می کند و می تواند مغازه ها و تانکر های سوخت و هرجای قابل اشتعال دیگر را بسوزاند. مکانیک فردی است که معمولا به کار می آید. برای وارد شدن به یک ساختمان او می تواند پرچین های فلزی را ببرد یا درهای قفل را باز کند یا سیستم های آژیر امنیتی با برق را از کار بیندازد. دکتر هم در زمانی که خون شما کم شده باشد به کمک شما می آید همچنین او می تواند بقیه اعضای تیم را هم نجات دهد. گاوصندوق بازکن را می توان یکی از پردرآمدترین افراد بازی دانست چرا که بوسیله او می توانید به هر گاوصندوقی دستبرد بزنید. اما شرخر از همه داستان متفاوتی دارد و برخلاف اسمش کار دیگری در بازی انجام می دهد (مشکل در ترجمه بوده چرا که انگلیسی آن Muscle Man است) او می تواند درهایی که باز نمی شود را به زور بازکند یا در مبارزات تن به تن حریف را با دو ضربه بکشد.

Godfather II - Crime Rings

شما می توانید خانواده خود را با ترکیبی از این شش نوع فرد مختلف بسازید. در ابتدای کار درجه هر فرد سرباز (Soldier) خواهد بود. شما می توانید با توجه به پولتان قابلیت های افراد خود را زیاد کنید و در اصطلاح او را Upgrade کنید. پس از مدتی شما قابلیت ارتقاء درجه را نیز پیدا خواهید کرد. به این ترتیب که می توانید یک فرد را از درجه سرباز به کاپو (Capo) و از کاپو به زیردست رئیس (UnderBoss) ارتقاء دهید. در هربار ارتقاء درجه شما می توانید یک قابلیت جدید را به فرد اضافه کنید. برای مثال یک فرد که متخصص انفجار است می تواند در ارتقاء درجه یکی از 5 ویژگی دیگر را با خود همراه کند. تمام این ویژگی ها به شما این قابلیت را می بخشد که خانواده ای از آدمکش ها را بسازید. علاوه بر این شما می توانید از محیط هم برای راه انداختن کار خود استفاده ببرید. به این صورت که برای وارد شدن به یک مغازه یا یک خزانه بانک چندین راه مختلف وجود دارد. شما می توانید بعضی دیوارها را منفجر کنید، می توانید لوله های گاز ساختمان را منفجر کنید، می توانید فنس های سیمی را ببرید و وارد شوید، می توانید به آرامی سربازها را کشته و سیستم آژیر را غیرفعال کنید و وارد شوید یا این که بطور معمولی و با درگیری از در اصلی به داخل بروید. معمولا برای این که وارد خزانه شوید بهترین راه کشتن سریع نگهبانان، غیرفعال کردن سیستم امنیتی و سپس منفجر کردن دیوار است! این سیستم برای تمامی اماکن بازی وجود دارد و شما می توانید هرکاری که دوست داشتید را انجام دهید. به مدد سیستم BlackHand 2.0 شما این بار قادر به تعویض خانواده هم هستید. به این صورت که شما می توانید یک یا چندین عضو از خانواده های خود را در صورت نیاز نداشتن مرخص کنید. یا این که او را برای پس گرفتن یک مغازه یا حتی منفجر کردن آن مغازه روانه کنید. هروقت هم که ماموریت او تمام شد می توانید او را با خود همراه کنید. معمولا خانواده شما نمی میرد اما در در صورت کشته شدن آن ها در نبرد، می توانید یک نفر دیگر را استخدام کنید. به هنگام استخدام شما می توانید نوع و درجه فعالیت فرد را بررسی کنید. درجه فعالیت فرد از Basic یا عادی شروع می شود و به Master یا استاد ختم می گردد. سیستم دیالوگ جدید و البته بسیار ساده ای هم در بازی گنجانده شده که بیش از 4 دیالوگ همزمان را نمی تواند پردازش کند و خیلی ساده و جمع و جور است و با چهار جهت اصلی کار می کند. سیستم مبارزه با دست خیلی تغییر نکرده است و فقط چند حرکت پایانی و چند حرکت ضربه محکم به آن اضافه شده است. سیستم مبارزه با اسلحه هم کوچکترین تغییری نکرده است. متاسفانه بازی در زمینه تنوع کم کاری کرده است و مبارزات (چه با دست خالی و چه با اسلحه) اصلا تنوعی نسبت به نسخه قبل ندارند. سیستم Don’s View که یکی از جذابترین سیستم های بازی است، نوعی نقشه و طرح قلمرو سه بعدی است که همه چیز را در آن می توان دید از جمله این که یک مغازه که در دست شما یا دیگری است، چقدر سرباز دارد چقدر درآمد دارد و چه کاری دارد و … شما با استفاده از این سیستم می توانید به Crime Rings هم دسترسی پیدا کنید. Crime Rings با گرفتن یک نوع از مغازه ها مثلا جواهر فروشی بدست می آید. به این صورت که شما از چهار مغازه جواهر فروشی هرچهار تا را می گیرید و در اینصورت شما به یک Bonus دسترسی پیدا می کنید. این جایزه ها چیزهایی مثل ماشین ضدگلوله، جلیقه ضد گلوله، مهمات بیشتر و …. خواهد بود.Godfather II – Crime Rings اما مهمترین بحث بازی از بین بردن خانواده های دیگر است. خانواده های دیگر هم مثل شما افراد برجسته و درجه دار دارند. شما برای از بین بردن خانواده ها اول باید کسب و کارشان را تعطیل کنید و سپس افرادشان را بکشید و بعد رئیس را نابود کنید و در آخر مرکز حکومت آن ها را با خاک یکسان کنید. کار اول که آسان است و نیاز به زحمت خاصی ندارد اما شما هرکجا را که تصرف می کنید باید برای آن تعدادی محافظ اجیر کنید. برای کشتن افراد برجسته شرایط خاصی وجود دارد: شما باید ابتدا پاتوق فرد مورد نظر را پیدا کنید و سپس با توجه به شرایط قتل عمل کنید. شرایط قتل یک سری شرایط است که برای کشتن هرفرد وجود دارد و باید حتما اجرا بشود. برای مثال کشتن با هفت تیر یا پرتاب کردن فرد از بلندی و نظایر آن. تمام حرف های بالا تقریبا از نوآوری های بازی بود اما بدبختانه بازی آن قدر باگ دارد که تمام این نوآوری ها را از بین می برد. ضمنا بازی هم بگونه ای طراحی شده است که بازی پس از چندین ساعت بشدت تکراری و کلیشه ای می شود و نمی توان آن را تحمل کرد. مخصوصا بخش گان پلی (سیستم مبارزه) که بشدت دچار عارضه تکرار است. البته به این گونه هم نیست که نتوان آن را بازی کرد ولی آنقدر هم جذاب نیست. بخش ماشین سواری هم که از آن صحبتی به میان نیاید بهتر است چون یکی از بدترین کنترل های اتومبیل در تمام بازیهایی که ساخته شده را ارائه می دهد و بدتر از آن باگ های عجیب بدنه اتومبیل هستند. بدنه اتومبیل قابل تخریب نیست اما کمی کج و معوج می شود. درکل بخش گیم پلی زیاد خوب نبود.معمولا بیشتر بازیها نسبت به نسخه قبل خودشان پیشرفت می کنند اما انگار این بازی در زمین گرافیک پسرفت داشته است! گرافیک بازی در زمان خود واقعا یک کار عالی بود اما بازی دوم واقعا از نظر گرافیکی ضعیف است و حتی برای چندین ساعت هم نمی توان گرافیک مزخرف آن را تحمل کرد. مخصوصا تکسچر های بسیار ضعیف خون و شیشه های شکسته و آتش تکراری. لازم به ذکر است که آتش در نسخه دوم تقریبا آتش پیشرفته نسخه اول است. تکسچرهای ضعیف را همچنین می توان در تمام لباس ها دید که چقدر بد کار شده اند.

Godfather II - Don

البته اگر جانب انصاف را از دست ندهیم طراحی چهره ها خوب بوده و با این که تماما شبیه به شخصیت های فیلم نیست، خوب از آب درآمده است. مخصوصا صورت دامینیک که بسیار خوب کار شده اما در عوض صورت Hyman Roth یکی از بدترین صورت های طراحی شده است. اما این همه بدگویی از گرافیک بازی هم خوب نیست و بازی در این زمینه نقاط قوت خوبی دارد. برای مثال می توان به طراحی بسیار خوب Don’s View اشاره کرد که از افکت های جالبی هم بهره می برد. یا طراحی خوب برخی ساختمان ها و بافت شهر عالی و همچنین طراحی بسیار عالی چشم تمام افراد. البته این ها واقعا جوابگو نیستند اما می توانند مقداری از خشم بازیباز که برای پول بازی داده است کم کند
صداگذاری ضعیف ترین بخش بازی است. حتی صدای دامینیک هم از عمق کافی برخوردار نیست و صدای شخصیت های دیگر هم که معلوم است اصلا مناسب نیست. مخصوصا صداهای گذاشته شده برای Frank Pentangeli و Hyman Roth اصلا به صدای اصلی آن ها در فیلم نزدیک نیست. در مورد صداهای اسلحه ها هم باید بگوییم که عینا از نسخه اول کپی شده اند و تعدادی از اسلحه ها که درنسخه اول وجود نداشتند در این نسخه صدای جدیدی دارند. صدای ماشین ها هم از نسخه اول کپی شده اند. در کل بخش صداگذاری بود و نبودش فرقی ندارد و اصلا متناسب با نام و آوازه بازی نیست.

از دیگر نکات بازی بازهم می توا ن به نکات منفی آن اشاره کرد اما بهتر است که خوانندگان بیش از این از بازی زده نشوند! پیشنهاد ارائه شده این است که این بازی حداکثر برای سرگرم شدن در یک هفته کافی است و حتی یکبار هم ارزش تکرار را ندارد. دومین پدرخوانده واقعا نتوانست قول های خود را عملی کند اما اگر از طرفداران فیلم هستید، این بازی را از دست ندهید.
برای اطلاعات بیشتر در مورد داستان بازی به پیش نمایش بازی مراجعه کنید.
موفق باشید

نقد و بررسی Mirror’s Edge

سلام ،

امروز هم باز بازی Mirror’s Edge در خدمتتون هستم . امیدوارم مفید باشه .

همیشه وقتی صحبت از بازیهای سبک FPS می شود ، یک بازی در ذهن بیشتر بازیبازان امروز تداعی می شود و آن هم چیزی نیست جز Call Of Duty ! بی شک این بازی یکی از بهترین های این سبک در همه زمینه ها است و نسخه چهارم آن توانست بیشترین محبوبیت را در میان بازیبازان بدست آورد . اما برخی دیگر هم بازی Battlefield را بیاد می آورند که قبل از این که Activision سری بازی CoD را تولید کند ، به میادین آمد و بسیاری از بازیبازان را به خود جذب کرد . سری بازیهای BF از ابتدا توسط شرکتی سوئدی به نام DICE (Digital Illusions Creative Entertainment) تولید شد و پس از این که شرکت پر آوازه EA انتشار چند بازی را بر عهده گرفت ، تمام شرکت را خریداری کرد تا بتواند با قدرت بیشتری بر روی بازیهای سبک FPS سرمایه گذاری کند . پس از مدتی که این استدیو بازیهای تماما جنگی و بیشتر با موضوع جنگ های جهانی می ساخت ، بالاخره EA این شرکت را مجبور به تولید یک FPS در سبکی جدید کرد . بازی پیشنهاد شده ، Mirror’s Edge نام داشت و در ماه جولای سال 2007 معرفی شد . این بازی باعث حیرت بسیاری از بازیبازان شد ، چرا که سبکی متفاوت در FPS ، به راستی محقق شده بود و آن هم در بهترین وجه ممکن . بازی Mirror’s Edge شاید یکی از معدود بازیهایی است که توانست در دل یک سبک بزرگ ، برای خود جایی باز کند و بهتر است بگوییم که شاخه ای دیگر در این سبک باز کند . معمولا بازیهایی که بر مبنای FPS تولید می شوند ، بیشتر موضوع جنگ دارند چرا که اصلا این سبک خود به معنای جنگ و تیراندازی است (First Person Shooter) و بیشتر بازیها با این مضمون به بازار می آمدند . اما بازی جدید استدیو DICE توانست نشان دهد که می شود با این سبک کارهای دیگری هم انجام داد . بازی Mirror’s Edge در مورد یک شهر است که توسط یک حکومت دیکتاتوری اداره می شود و هرگونه اعتراض بر علیه حکومت جرم محسوب می شود . در این بین یک سری افراد که مخالف این حکومت بودند ، در ابتدا اعتراض های شدیدی کردند و آشوب های بسیاری راه انداختند ، اما همگی سرکوب شدند و پس از سال ها ، حکومت قدرت بسیاری دارد و هر کس را که بتواند از سر راه بر می دارد و هر چیز را که بخواهد کنترل می کند . باقی ماندگان شورشیان آن زمان ، گروه های مختلف را بوجود آورده اند و علیه حکومت یا برای بدست آوردن پول ، کارهای مختلفی انجام می دهند . از آن جا که حکومت همه چیز را تحت نظر دارد ، گروه ها تعدادی افراد کارآزموده تحت عنوان Runner دارند که برای آن ها نامه ها و بسته های اطلاعاتی را جا به جا می کنند . این جابه جایی ها هم بر روی پشت بام ها و ارتفاعات شهر انجام می شود . حال شما در نقش یکی از این دونده ها وارد ماجرا می شوید و داستان را پیگیری می کنید . تا همین جا که پیش می رویم ، می بینیم که خبری از کشت و کشتار و جنگ نیست و همین برای ایجاد یک شاخه در سبک FPS کافیست ! تنها کاری که شما باید در این بازی انجام بدهید ، این است که از دست دشمنان فرار کنید و راه خود را برای ادامه داستان هموار کنید . معمولا در بیشتر مجلات و سایت ها از این بازی بعنوان یک بازی اکشن/ماجراجویی نام برده می شود و می توان گفت که برای بازیباز ، دویدن و پریدن در پشت بام ها ، چیزی بیش از ماجراجویی است .

Mirror's Edge - Faith

داستان با شخصیتی به نام Faith Connors شروع می شود . دختری با چهره آسیایی و بدنی ورزیده و موهایی کوتاه و سیاه . Faith یکی از چندین دونده ای است که شما در بازی با آن ها ملاقات می کنید . او در کودکی به همراه پدرش در شورش های خیابانی شرکت می کرده است و پس از کشته شدن پدرش توسط مامورین ، به دام Mercury می افتد و در همانجا ، Merc به او پیشنهاد می کند که یک دونده شود . Faith هم پیشنهاد او را می پذیرد . ضمنا Faith یک خواهر به نام Kate هم دارد که برای اداره پلیس کار می کند . در این بین ، بر علیه Kate توطئه می شود و او را در قتل یکی از افراد حکومتی داخل می کنند . هنگامیه Faith از موضوع با خبر می شود ، با Merc تماس می گیرد و او هم به Faith می گوید که خواهرت را بعنوان مضنون اصلی دستگیر کرده اند . Faith هم برای نجات خواهرش تلاش می کند ولی در راه به مشکلاتی بر می خورد که حل آن ها با شماست . همانطور که مشاهده می کنید ، داستان بسیار ساده است و در بین مرحله ها با استفاده از دمو هایی دو بعدی و کارتون شکل روایت می شود . از داستان چیز خاصی بر نمی آید ولی در ادامه بازی پیچیده می شود . در بیشتر موارد ، به این اشاره شد که این بازی در نوع خود یک سبک جدید است . این مسئله ناشی از آن است که شما در بازی آزادی بخصوصی دارید . نوعی حالت سینمایی بدون HUD ، که در آن بدن ، دست و پاهای شخصیت معلوم هستند و به شما حس یک واقعی را القا می کند . این بازی بیش از این که به زد و خورد وابسته باشد ، به فیزیک و سرعت و مهارت وابسته است . علاوه بر آن پس از سال ها ، Mirror’s Edge اولین بازی ای است که در آن شما بیشترین آزادی حرکتی را در دویدن و کتک کاری دارید . همچنین دوربین نیز به این گیم پلی ، هیجان دو چندان می بخشد و هنگام دویدن با سرعت زیاد حس خاصی را در بازیباز بوجود می آورد . اولین فاکتور این بازی ، دقت و مهارت است . پیش از هر چیز باید بخاطر داشته باشید که شما در پشت بام ها سیر می کنید و هر گونه خطا ، شما را به خیابانهای پایین ساختمان ها می کشاند که در این صورت زنده نخواهید ماند . فاکتور دوم ، سرعت است . یکی از مهمترین عوامل موفقیت شما (بخصوص به هنگام فرار در محیط های بسته) سرعت شما است و این که سریعا مسیر درست را تشخیص داده و در ادامه آن اشتباه نکنید . همچنین سرعت خوب در مشت زنی و خلع سلاح دشمنان . فاکتور آخر ، فیزیک است . به این صورت که مثلا فاصله خود را تا مسیر بعدی تخمین بزنید و از پرش های بی مورد خودداری کنید . یا این که نحوه عبور از یک مسیر خاص را تشخیص دهید . این بازی در یک شهر تقریبا پر نور و البته بسیار تمیز انجام می گیرد و رنگ آمیزی چندان زیادی ندارد و بیشتر محیط ها سفید هستند . برای این که در پشت بام ها راه خود را پیدا کنید ، اشیا مختلف که استفاده از آن ها برای ادامه مسیر مفید یا لازم است ، به رنگ قرمز در می آیند که کار را بسیار راحت می کند . معمولا در بیشتر جاها و انتهای سقف ها ، اشیایی وجود دارند که از روی آن ها می پرید و در سمت دیگر فرود می آیید . این پریدن و فرود آمدن  بسیار طبیعی طراحی شده و به هنگام پرش ، Faith پاهای خود را مانند دوچرخه زدن ، در آسمان تکان می دهد و باز زدن دکمه دیگر با ارنج و پا فرود می آید و پس از یک غلت کوچک دوباره به دویدن ادامه می دهد . بالا رفتن از در و دیوار به سادگی انجام می شود و Faith براحتی می تواند از دیوار های بالا برود . با گرفتن نقاطی که جای دست دارند ، می توان از دیوار ها و مکان های مختلف بالا رفت . در برخی مواقع بالا رفتن از در و دیوار سخت خواهد شد و برای رسیدن به یک سقف ، باید از دو دیوار استفاده بشود . یعنی با سرعت زیاد از یک دیوار بالا بروید ، به سرعت بچرخید و با پرش به دیوار مورد نظر برسید . استفاده از وسایلی مثل آسانسور ، سیم های کلفت برای گرفتن و لیز خوردن ، لیز خوردن روی شیشه های زوایه دار یا آب ، راه رفتن در جاهای کوچک و استفاده از دریچه های کولر، از دیگر روش های پیدا کردن راه است . گیم پلی بازی در اصل ساده است ، اما هنگامی سخت می شود که چند چیز را در هم ترکیب کنند و شما باید برای رسیدن به مکان مورد نظر ، سریعا تلاش کنید و میزان خطای خود را به حداقل برسانید . سیستم مبارزه ها هم بخوبی طراحی شده است و شما در مقابله با دشمن ، 2 راه کلی دارید : 1- با او درگیر شوید  2- او را خلع سلاح کنید . معمولا درگیر شدن وقت زیادی می برد و امکان دارد که شما در این درگیری مغلوب شوید . درگیری با سرعت زیاد ، بسیار موثر است و می توانید در یک لحظه دشمن را از پای در بیاورید . Faith در بازی می تواند مشت و لگد بزند . شما در حالت های مختلف می توانید این حرکات را انجام دهید . برای مثال هنگام دویدن و پرش ، ضربه شما به یک ضربه لگد جفت پا تبدیل خواهد شد که دشمن را به راحتی از پای در می آورد یا اگر به هنگام پرش به دور خورد بچرخید و ضربه بزنید ، حرکت شما به یک لگد چرخشی تبدیل می شود که در صورت دقت و اصابت به دشمن او را به سمت مورد نظر پرتاب می کند که خیلی قشنگ کار شده است . در مورد پریدن از بالای سر هم می توان به این نکته اشاره کرد که به هنگام دقت ، می توانید روی سر دشمن با جفت پا فرود بیایید و او را بیهوش کنید .

Mirror's Edge - Gameplay Image

درگیری های پس از خلع سلاح با اسلحه هم انجام می شود که زیاد جذاب نیست ، اما موثر است . خلع سلاح هم به این ترتیب انجام می شود که با نزدیک شدن زیاد به دشمن ، او سعی می کند که به شما با اسلحه ضربه وارد کند و در زمانی معین ، اسلحه به رنگ قرمز در می آید و در همان لحظه با فشار یک دکمه ، دشمن را خلع سلاح کرده و تفنگ او را به دست می گیرید . به هنگام خلع سلاخ های مهم ، Faith می تواند از قابلیت کند شدن زمان استفاده کند و با استفاده از این قابلیت ، شما شانس بیشتری برای گرفتن اسلحه دشمن دارید . معمولا به دست گرفتن تفنگ در سرعت شما تاثیر می گذارد و کار نکردن با تفنگ ، بهتر از کار کردن با آن است و معمولا خلع سلاح هوشمندانه بهتر از درگیری با تفنگ است . در کل ، گیم پلی بازی بسیار وسیع و گسترده است و بسیار قشنگ کار شده است .

گرافیک بازی هم که از موتور Unreal Engine 3 بهره می برد ، به خوبی کار شده است اما بیشترین محیط ها با رنگ سفید رنگ آمیزی شده اند که کمی تو ذوق می زند . در این بازی چهره Faith از یکی از هنر پیشه های ژاپنی شبیه سازی شده است و در زیر چشم چپ شخصیت اول ، یک چیز شبیه به خالکوبی دیده می شود که لوگو بازی هم بر اساس آن طراحی شده است . محیط های بازی ، به خوبی طراحی شده اند و شما می توانید تا فاصله چندین کیلومتر را ببینید و هنگامی که به خیابان ها نگاه می کنید ، اتومبیل ها و مردم در حال تردد ، از کیفیت طراحی خوبی برخوردارند . همچنین مدل های طراحی شده برای شخصیت ها ، بویژه خود Faith و خواهرش و بقیه بسیار عالی است و بسیار طبیعی طراحی شده اما لباس شخصیت ها ، آن گونه که باید نیست و ضعف های کوچکی را در طراحی دارد . از موارد دیگر می توان به تکسچر های خوب شیشه ، نایلون و چوب اشاره کرد و این که چقدر وسایل آهنی بویژه اسلحه ها در بازی خوب طراحی شده اند . در کل بازی در زمینه گرافیک خوب طراحی شده و با استفاده از تکنولوژی هایی مثل Motion Blur ، Dynamic Shadow و HDRR ، بازی بسیار خوب بنظر می رسد ولی همانطور که اشاره شد ، رنگ آمیزی آن کمی توی ذوق می زند . در زمینه صداگذاری هم بازی خوب کار شده است اما باگ های صدایی در بازی بسیارند . مثلا در یکی از ساختمان ها ، صدای آژیر پلیس در یک قسمت می آید و در یک قدم به جلو ، صدا حذف می شوند . به همین ترتیب برای هشدارهای مامورین و هلی کوپتر ها . در بسیاری از موارد و به هنگام نزدیک شدن دشمن ها ، سریعا تم آهنگ تغییر می کند و پس از اتمام به حال اولیه باز می گردد . آهنگ ها هم بسیار ملایم هستند و تنها ریتم آن ها تغییر می کند و قابل قبول هستند .

Mirror's Edge - Gameplay Image

در کل این بازی ، یکی از معدود بازی هایی است که توانست یک سبک خاص را بوجود بیاورد و امتحان کردن آن به همه پیشنهاد می شود . با توجه به این که این آیینه شکسته ، به سه قسمت تبدیل شده است ، باید منتظر قسمت های بعدی بازی نیز بود اما بازی کردن این بازی واقعا ارزش دارد و شما را تا ساعت ها سرگرم خواهد کرد .

موفق باشید

نقد و بررسی NBA 2K9

سلام ،

NBA 2K9 Cover

نام بازی : NBA 2K9
سازنده : 2K Sports
ناشر : 2K Sports
سبک : Sports
پلتفورم : PC – X360 – PS3
رده سنی : E – Everyone

از سال 1995 تا به حال که شرکت Electronic Arts دست به تولید بازیهای NBA LIVE زده است ، هیچ کس جلودار آن نبوده است و از همان سالها ، شرکت EA توانست محبوبیت بالایی را بدست آورد . هر سال شرکت EA قابلیت های بیشتر و بیشتر به بازی اضافه می کرد و کیفیت طراحی ها را بالا می برد و روز به روز عناوین ورزشی خود را بهتر می کرد . تقریبا تا سال 2005 هیچ رقیبی در این عرصه برای EA مطرح نبود تا این که شرکت 2K بعد از عرضه چند بازی موفق ، قسمت بازیهای ورزشی خود را مانند EA از خود جدا کرد و با عنوان 2K Sports در این زمینه مطرح شد . هر چند که شرکت 2K از سال 2000 بازیهایی را تحت عنوان NBA 2K وارد بازار می کرد ، اما هیچ کدام کیفیت ساخت بالا و نوآوری ها و فروش بالای بازیهای EA را نداشت و از همین رو ، بازیهای این شرکت محکوم به شکست بودند . از سال 2005 به بعد شرکت 2K شروع به ایجاد نوآوری در بازیها کرد و همچنین سعی کرد که بازی را بیشتر به یک شبیه سازی نزدیک کند تا این که بخواهد آن را به یک عنوان نیمه نمایشی (مانند NBA Live) تبدیل کند . در سال 2005 ، بازی تقریبا خوبی به نمایش گذاشته شد و مربیگری و لیگ و کاپ های مختلف در بازی قرار داده شد و سیستم مدیریت اولیه در بازی گنجانده شد و همچنین سیستم قوی Shot Stick در بازی قرار داده شد . در سال 2006 و بازی 2K7 ، تقریبا تمام استیل ها و چهره های بازیکنان قرار داده شد و علاوه بر آن سیستم 2K Reel Maker به بازی اضافه شد . در سال 2007 ، بسکتبال خیابانی در کنار بازی های معمولی و در قسمتی به نام BlackTop به بازی اضافه شد . علاوه بر آن سیستم مهیج شوت HotSpot به بازی اضافه شد و سیستم دفاع جدیدی به بازی تزریق شد . بالاخره در امسال و بازی 2K9 ، تقریبا تمام استیل ها کامل شد و سیستم مدیریت 2.0 به بازی اضافه شد و تغییرات بسیاری در مربیگری بوجود آورد . همچنین جدیدترین ترکیب ها به همراه سیستم آنلاین 2K insider به بازی اضافه شد . البته قابل ذکر است که تغییرات بصری و صوتی بسیاری در بازی آخر بوجود آمد .
در این بررسی به مقایسه دو بازی NBA Live 09 و NBA 2K9 خواهیم پرداخت و به نقد کامل NBA 2K9 می پردازیم .

NBA 2K9 Gameplay Image

ر ابتدا برای این که تفاوت عمده میان دو بازی را درک کنید ، باید به این نکته توجه کنید که شما بازی با امکانات زیاد و نمایشی را دوست دارید ، یا این که طرفدار یک بازی شبیه سازی ناب هستید ؟ اصولا بازی NBA live 09 ، یک بازی پر زرق و برق است که حتی از FIBA هم لایسنس 24 تیم ملی را گرفته است و کاملترین ها را بهمراه خود دارد ، اما نکته ای که آن را ضعیف می کند ، سیستم نه چندان خوشایند بازی ، پاس کاری ، شوت و جایگیری است . برای مثال تقریبا تمام شوت های یک بازیکن حرفه ای مثل Bryant در بازی گل خواهد شد و حتی اگر شوت در بدترین شرایط زده شود ، به احتمال 80 درصد گل خواهد شد و از طرفی سیستم روحیه شوت در بازیکنان وجود ندارد . اما در 2K9 هر کاری به همین سادگی ها هم نیست و تقریبا تمام کارها به تک تک بازیکنان وابسته است . علاوه بر آن سیستم روحیه که در بازیکنان وجود دارد ، بازیباز را راغب می کند که از به زور هم که شده از بقیه بازیکنان داخل زمین استفاده کند . برای مثال اگر شما یه نفر که شوت 3 را به خوبی می زند به داخل زمین ببرید و دائما با شوت های خوب ، تمام 3 امتیازی ها را برای خود بکنید ، درصد شانس خود را برای گل شدن شوت های بعدی زیاد می کنید و روحیه بازیکن بالا می رود اما وقتی بطور متوالی چند شوت گل نشد ، روحیه بازیکن بشدت افت می کند و شانس گل شدن خیلی کم می شود و به سختی ممکن است گل بزند و بازیباز مجبور می شود از دیگر بازیکنان استفاده کند . به همین ترتیب سه گام و دانک ، پاس کاری ، جایگیری ، خطا کردن و بسیاری موارد دیگر در روحیه بازیکنان تاثیر دارد . البته بسیاری دیگر از موارد خارج از بازی مثل تاکتیک در بازی تاثیر دارد که در این مورد ، 09 یک سرو گردن بالاتر از 2K9 است و از نظر تاکتیکی بسیار قوی و تاثیر گذار طراحی شده ولی با یک بازی خوب می توان آن را خنثی کرد .
نکته بعدی که در مورد این دو بازی می توان به آن اشاره کرد ، گرافیک دو بازی است که در نگاه اول مساوی بنظر می رسد ، اما با نگاهی دقیق تر می توان دریافت که در این زمینه ، 2K9 در سطح بالاتری قرار دارد . 09 در این زمینه مانند نسخ FIFA در PC عمل می کند و حاضر نیست یک تغییر کامل در سیستم گرافیک بازی صورت بدهد و بهمین دلیل نمی تواند بر رقیب چیره شود . چهره ها در 09 بسیار کم تغییر می کنند اما در 2K ، تقریبا کل صورت تغییر می کند و همین امر موجب می شود که گرافیک تازه تر بنظر بیاید . جدا از این ، 2K واقعا در طراحی صورت ها در بازی واقعا وقت و هزینه صرف کرده و یک آرشیو زیبا و کامل از صورت ها بوجود آورده است اما EA کلیشه قبلی را تکرار کرده و آرشیو صورت قبلی خود را با تغییر اندک در این بازی هم بکار برده است . همچنین برای لباس ها و سالن های بسکتبال بازهم 2K بیشتر کار کرده است ولی می توان گفت که استادیوم های EA بهتر از 2K طراحی شده اند و جزئیات بالاتری دارند . البته در طراحی محل های بیرون از لباس ها ، مانند بازو یا صورت و گردن باز هم 2K با طراحی یک صورت خسته و پر از عرق بعد از یک بازی سخت و همچنین خیس شدن نقاط مختلف مثل زیر گردن یا زیر بغل و شرت یک گرافیک قشنگ را به ارمغان آورده است . نکته دیگر که در مورد گرافیک بازی کاملا مشخص است ، سیستم نور در هر دو بازی که است که انصافا در بازی 09 ، این نورپردازی به زیباترین شکل ممکن انجام شده است و بازگشت نور پس از برخورد به زمین تمیز بازی یا سبد واقعا دیدنی است و بدون کوچکترین نقصی انجام شده است .

LeBron James Face - NBA 2K9 Game Graphics

به بخش صدا که می رسیم ، این بار این 09 است که برتری دارد و استادیوم ها در دقایق پایانی کر کننده ترین صدا ها را از خود در می آورند و هنگامی که در آخرین دقایق یک شوت 3 گل می کنید ، ورزشگاه را منفجر می کنند ! واقعا صداهای 09 شنیدنی است . در 2K9 ، صداهای استادیوم زیاد بالا نیست و فقط در بعضی موارد دانک یا شوت 3 ورزشگاه بوجد می آید . در مورد آهنگ های بازی هم هر دو بازی آرشیو خوبی را جمع کرده اند اما 2K9 بیشتر موزیک رپ و هیپ-هاپ دارد و 09 در تمام رده ها موزیک دارد .
در کل اگر طرفدار امکانات زیاد و زرق و برق هستید و یک بازی نصفه و نیمه خوب بسکتبال برای شما کافیست ، به سراغ 09 بروید . اگر هم بدنبال یک بازی شبیه سازی شده ناب بسکتبال به همراه یک بسکتبال خیابانی خوب هستید ، به سراغ 2K9 بروید و لذت ببرید .

اما به نقد 2K9 می رسیم :
گیم پلی بازی بسیار پیچیده است و به بسیاری از اعمالی که در زمین اتفاق می افتد وابسته است . از جمله این وابستگی ها می توان به فیزیک بازیکن ، روحیه بازیکن ، قدرت و مهارت بازیکن ، استیل بازیکن ، جو استادیوم ، تاکتیک بازی و … اشاره کرد که هرکدام نقش خاصی را در بازی ایفا می کنند . برای مثال فیزیک بازیکنان مختلف کمک بسیاری در نحوه گل زدن به آنها می کند و برای مثال کسی نمی تواند روی دست Yao Ming شوت بزند یا سه گام برود یا او را دریبل بزند . به همین ترتیب برای حمله هم استثنائاتی در مورد دانک زدن بازیکنان وجود دارد که برای مثال S.Nash به هیچ وجه نمی تواند دانک بزند . سیستم روحیه هم که در بالا تشریح شد موثر ترین سیستم کنترل بازیکنان است و تمرکز ویژه ای روی آن انجام شده است .

NBA 2K9 Gameplay Image

سیستم شوت در بازی یک نوع سیستم تمرکزی و مهارتی است . شوت به این شکل انجام می شود که با فشار دکمه شوت و نگه داشتن آن بازیکنان از زیر سر شروع به بالا آوردن توپ به بالای سر می کند و هر موقع که دکمه شوت رها شود ، طبق موقع رها کردن ، شوت تنظیم می شود . اگر در موقع مناسب یعنی هنگامی که توپ با پیشانی زاویه 45 درجه می سازد رها شود ، بهترین موقعیت شوت ایجاد شده و در بیشتر موارد یک Prefect Shot در بالای صفحه نقش می بندد . اگر شوت بازیکن قبل از آن رها شود Early و اگر دیرتر رها شود Late بر روی صحفه خواهند آمد که شاید کلمه پیشنودی مثل Sightly یا Too را بهمراه داشته باشند . در مورد شوت های پنالتی هم به همین صورت است و شوت شما به موقع رها کردن دکمه بستگی دارد و مزیت این سیستم این است که با تنظیم دقیق ، حتی بدترین بازیکن ها هم می توانند با شوت به گل برسند .
نحوه پاس کاری در تمام زمین یکسان است و برای فواصل بیش از 2 متر از پاس های بیس بالی یا بلند ، در حدود 1.5 تا 2 متر از پاس های داخل سینه و کمتر از 1.5 متر از پاسهای زمینی و در فواصل خیلی کم (هنگامی که دوبازیکن در کنار هم هستند) توپ از دست دیگری به بازیکن کناری داده می شود . پاس ها خیلی جالب طراحی شده اند به طوری که می توان آن ها را در هوا قاپید و به یک ضد حمله تبدیل کرد و مزیت این قاپیدن این است که در ادامه توپ از دست بازیکن رها نخواهد شد که به بیرون از زمین برود . سیستم خطا کردن و شارژینگ و خطای بلاکینگ و … هم بخوبی طراحی شده و کوچکترین ضربه نا صحیح خطا به بار خواهد آورد . البته خطای بلاکینگ در بازی به صورت خیلی خیلی حساس طراحی شده است که شاید موجب آزار بازیباز شود و نتواند با آن کنار بیاید اما بعد از مدتی که با بازی آشنا شد می تواند از خطای بلاکینگ بگریزد . در مورد سیستم دانکینگ و سه گام هم باید اذعان کنیم که واقعا بازی بخوبی عمل می کند و بسته به فشار داخل محوطه جریمه و فیزیک بازیکن می توانید سه گام بروید یا دانک بزنید . البته در بیشتر موارد دانک ها بعلت فشار زیاد به سه گام تبدیل می شوند ولی باز هم قشنگ کار شده اند و در بیشتر موارد می توان از حریف خطا گرفت .

NBA 2K9 Dunking Image

گیم پلی به همین جا ختم نمی شود و بسیاری از چیزی های دیگر در بازی وجود دارد که به آن جذابیتی خاص می بخشد و بازی را بطور غیر عادی مهیج می کند . البته در این نقد به طور کلی به ضعف های بازی اشاره نشده ولی چند اشکال بزرگ بازی را می توانید از لیست زیر ببیند :
1- چینش ترکیب نه چندان جالب
2- باگ های عجیب بازیکنان در استراحت بین دو نیمه
3- مواردی اشتباه داوری در مورد Goal Tending
4- اوت شدن کم توپ
5- امتیازات بالا و گاهی اشتباه برخی بازیکنان
6- اشکالات عمده کنترل در نسخه PC

در کل NBA 2K9 یکی از مهیج ترین بازی ها در زمینه بسکتبال است و تا ماهها بازیباز را سرگرم می کند . این بازی موفق در بسیاری از سایت امتیازات بالا و خوبی کسب کرده و در اینجا هم امتیاز خوب 9 از 10 را براحتی می تواند کسب بکند .

موفق باشید